Hoe Gevaarlijk Is Huidkanker - Een Diepgaand Onderzoek

Hoe schadelijk is de zonnebank?

Heel schadelijk: bij zonnebankgebruik vergroot je de kans op huidveroudering en huidkanker.

Of de overmatige UV-straling nu van de zon of uit de zonnebank komt: je (onbeschermde) huid raakt sowieso beschadigd. Het is wel zo dat de dosis UVA-straling onder de zonnebank hoger is dan in zonlicht.

Nee, ‘voorbruinen’ heeft geen zin. De bruine huid opgewekt door UVA-straling (onder de zonnebank) biedt daarna weinig bescherming tegen UVB-verbranding (door de zon).

Vitamine D is belangrijk voor een goede gezondheid en wordt aangemaakt in de huid onder invloed van UVB-straling. Probleem: de meeste zonnebanken produceren weinig UVB-licht. Dus een ‘vitamine D-kuurtje’ onder de zonnebank heeft geen zin. Wil je meer weten over dit onderwerp? Ik schreef een blog over vitamine D en de zon.

Het schijnt dat sommige mensen dit zo ervaren, maar er is nog niet genoeg wetenschappelijk onderzoek gedaan om hier een duidelijk antwoord op te kunnen geven. Er is een benaming voor: tanorexia. Het is een ziekelijk verlangen om een bruine huidskleur te krijgen. Of het nu van de zonnebank of de zon komt. Dat maakt geen verschil.

Een bruine kleur biedt nauwelijks bescherming tegen verbranding en zonnebankbruin zeker niet. Gebruik gewoon een goede zonnebrandcrème. Kies daarbij liefst voor een product dat beschermt tegen UVA- en UVB-stralen.

Onderzoeken

Als de huisarts het plekje op de huid niet vertrouwt, geeft hij of zij een verwijzing naar een dermatoloog. Een dermatoloog is een huidarts.

Verwijderen van het melanoom

Het onderzoek naar een melanoom begint eigenlijk altijd met het weghalen van het plekje. De dermatoloog verwijdert het plekje en snijdt eromheen ook een extra randje gezonde huid weg.

Onderzoeken om uitzaaiingen op te sporen:

Schildwachtklierprocedure

Een melanoom kan uitzaaien. Dat gebeurt als er kankercellen losraken van het melanoom. De uitzaaiingen komen het eerst in de lymfeklieren in de buurt van het plekje. Die klier heet de schildwachtklier.

Tijdens het onderzoek verwijdert de arts de schildwachtklier om hem verder te kunnen onderzoeken. In het laboratorium kijkt de patholoog of er uitzaaiingen in de klier zitten.

Echo

Zijn er lymfeklieren gevonden die vergroot zijn? Dan gebruikt de arts een echo om te kijken of er uitzaaiingen in lymfeklieren zitten.

Een echografie is een onderzoek met geluidsgolven. Deze golven hoor je niet. De weerkaatsing (echo) van de golven maakt organen en weefsels zichtbaar op een beeldscherm. Zo kan de arts de organen in het lichaam bekijken en een mogelijke tumor en/of uitzaaiingen zien.

Tijdens het onderzoek smeert de arts of echolaborant gel op de huid. Hij of zij beweegt een klein apparaatje over de huid dat de geluidsgolven uitzendt.

Punctie

Bij een punctie haalt de arts vocht uit de lymfeklieren weg om te onderzoeken op uitzaaiingen. Dat gebeurt met een dunne, holle naald. Een patholoog onderzoekt het vocht onder de microscoop.

Soms maakt de arts ook gebruik van echografie of een scan. Zo kan de arts precies zien wat hij of zij doet.

CT-scan

Als er een kans is dat het melanoom is uitgezaaid, kan de arts een CT-scan aanvragen. Op een CT-scan zijn organen en weefsels heel precies te zien. Het scan-apparaat maakt gebruik van röntgenstraling en een computer.

Behandelingen

Hoe een melanoom behandeld wordt, hangt van veel dingen af. De dermatoloog zal altijd proberen het melanoom te verwijderen. Als er uitzaaiingen zijn, volgen aanvullende behandelingen. De dermatoloog bespreekt wat de mogelijkheden zijn.

De volgende behandelingen zijn er voor een melanoom:

Operatie

De behandeling van melanoom begint met een operatie. De dermatoloog verwijdert het melanoom om het in het laboratorium te laten onderzoeken door de patholoog.

Als het plekje inderdaad een melanoom is, volgt een tweede operatie. De dermatoloog verwijdert dan het litteken en een randje gezonde huid daaromheen. Het stukje huid gaat voor onderzoek weer naar de patholoog.

Operatie van uitzaaiingen

Sommige uitzaaiingen van een melanoom zijn met een operatie te verwijderen. Of dit mogelijk is, hangt af van de plek van de uitzaaiingen en hoeveel het er zijn.

Chemotherapie in een arm of been (ledemaatperfusie)

Grote melanomen in een arm of been die niet te verwijderen zijn, kunnen soms met medicijnen behandeld worden. Het been of de arm krijgt dan een hoge dosis chemotherapie samen met doelgerichte therapie. Bij deze behandeling komen de medicijnen niet verder in het lichaam. De naam voor deze behandeling is ledemaatperfusie.

Bij een ledemaatperfusie worden de bloedvaten in het been of de arm afgesloten van de andere bloedvaten in het lichaam. Dit is nodig omdat er geen bloed vanuit het been of de arm ergens anders in het lichaam mag komen. Voor deze behandeling is een hart- longmachine nodig die een deel van de bloedsomloop overneemt. De arts legt verder uit hoe de behandeling precies werkt.

Doelgerichte therapie

Ongeveer de helft van de mensen met een uitgezaaid melanoom blijkt een verandering (mutatie) in het BRAF-gen te hebben. Zij kunnen in aanmerking komen voor doelgerichte therapie. Deze behandeling wordt niet in elk ziekenhuis gegeven.

Immunotherapie

Soms is een behandeling mogelijk met immunotherapie. Bij immunotherapie zorgen de medicijnen ervoor dat het afweersysteem de tumor beter kan aanvallen. Deze behandeling wordt niet in elk ziekenhuis gegeven.

Hoe herken je een basaalcelcarcinoom?

Een basaalcelcarcinoom is de veiligste vorm van huidkanker. Het is ook één van de meest voorkomende soorten, namelijk 70%.

Kenmerken van een basaalcelcarcinoom:

• Kans op uitzaaiing is heel klein. 1:10.000 gevallen
• Binnen 5 jaar, 50% kans op nieuwe BCC
• Komt het vaakst voor op het gezicht, in de ”common H-zone”

• Heeft vaak een glanzend, rond aspect
• Kan bolvormig zijn
• Glazig met rode vaatjes
• Vaak is er in het midden een korst zichtbaar
• Er kan schilfering zichtbaar zijn
• Groeit erg langzaam, vaak maar enkele millimeters per jaar

Vier verschillende vormen van basaalcelcarcinoom

• Solide, een bolvormig aspect met dunne vaatjes, korst in het midden en een glazig aspect. Dit is de meest voorkomende vorm van het basaalcelcarcinoom.

• Superficieel, is vaak ruim groeiend in de breedte met een schilfers en korstvorming. De kleur is vaak roze-rood met duidelijke randen ten opzichte van de ”gezonde” huid. Deze vorm lijkt vaak erg op eczeem en is dus lastig te onderscheiden. Verschillen zijn vaak dat de superficiële vorm veel onregelmatiger is, veel meer korstvorming en schilfering betreft en het heeft scherpe randen en eczeem loopt juist geleidelijk over in de huid.