Winkelwagen
U heeft geen artikelen in uw winkelwagen
Puistjes, mee-eters en acne waren tien jaar geleden nog vrij lastig te behandelen. Inmiddels zijn er echter uiteenlopende effectieve medicijnen en behandelingen op de markt om acne, puistjes en mee-eters efficiënte te verhelpen.
Zo zijn er tegenwoordig antibiotica verkrijgbaar die de Propionibacterium Acnes (P.acne) bacterie en Staphylococcus Aureus bacterie doden. Dit zijn de bacteriën die verantwoordelijk zijn voor acne-gerelateerde huidinfecties. Bovendien zijn er inmiddels hormoonremmers op de markt die je hormoonhuishouding stabiliseren. De belangrijkste voorbeelden van effectieve medicijnen tegen acne, puistjes en mee-eters zijn als volgt:
Benzoylperoxide is een zeer effectieve en werkzame stof ter behandeling van puistjes en acne. Benzoylperoxide wordt verwerkt in gel en crème tegen puistjes zoals Benzac® en Akneroxid®. Benzoylperoxide weekt het opperlaagje van de huid los en remt de groei ervan. Bovendien zorgt benzoylperoxide ervoor dat de ‘Propionibacterium acnes’ bacterie (P. acnes) en Staphylococcus Aureus bacterie zich niet kunnen vermenigvuldigen.
Antibiotica gaan bacteriële infecties tegen en remmen de vermenigvuldiging van onder meer acne-gerelateerde bacteriën. Zodoende kan een antibioticum een effectief medicijn vormen tegen puistjes en mee-eters. De bekendste antibiotica tegen huidklachten, gelieerd aan acne zijn als volgt:
Vitamine A-zuur kan een enorm positief effect hebben op je huid. Daarom worden er in allerlei crèmes, zalven en lotions voor de huid verscheidene derivaten van vitamine A gebruikt. De bekendste hiervan zijn:
Hoe je jezelf verzorgt, heeft een grote invloed op het ontstaan van puistjes. Met een goede verzorging en hygiëne kan je het ontstaan van puistjes en mee-eters natuurlijk niet volledig tegengaan, maar wél voor een deel. Hoe doe je dat:
Dan zijn er ook nog een paar dingen die je beter níet kan doen als je last hebt van puistjes. Welke zijn dat:
Wondroos of belroos (ook wel erysipelas genoemd) is een ernstige bacteriële infectieziekte van de huid en het onderhuidse vetweefsel. De aandoening wordt ook wel aangeduid met de naam belroos. Deze infectie kan in alle huidgebieden ontstaan. Echter, het treedt het meest op aan de benen, armen en het gezicht. De infectie zorgt ervoor dat de huid rood, gezwollen en warm wordt.
Wondroos wordt veroorzaakt door bacteriën, en dat zijn bijna altijd streptokokken. Soms kunnen stafylokokken de oorzaak zijn. De bacteriën dringen de huid binnen via een wondje. Dat kan zijn een: schaafwond, brandwond, chirurgische wond, puistje of een kloof tussen de tenen. Wanneer de wondroos in het gezicht is, dan kan de bacterie ook uit de oren, neus of de bijholtes afkomstig zijn. Wondroos komt veel voor bij mensen met diabetes, die vocht vasthouden in hun benen of een slechte weerstand hebben. Ook mensen met overgewicht en mensen die al eens eerder te maken hebben gehad met de aandoening, behoren tot de risicogroep.
Een huidprobleem die veel voorkomt bij mensen met diabetes zijn suikerplekken. Ongeveer de helft van mensen met diabetes heeft hier last van. Suikerplekken zijn ovaal, rood en ongeveer een halve tot één centimeter groot. Ze ontstaan vooral bij de scheenbenen. Het begint als kleine rode, wat dikkere plekken. Na een paar dagen worden ze vlak en beginnen ze te schilferen. Uiteindelijk verdwijnt de plek en blijft een bruine vlek achter. Suikerplekken ontstaan waarschijnlijk door beschadiging van de allerkleinste bloedvaatjes in je huid.
Vooral de huid van je enkels en voeten is erg kwetsbaar voor wondjes. Dit komt omdat op je enkels en voeten de hele dag druk staat. Ook het dragen van slechte sokken en schoenen zorgt dat de huid gaat schuren. Je krijgt hierdoor gemakkelijk wondjes die moeilijk genezen. Wondjes die slecht genezen hebben meer risico op een infectie. Zeker als deze wondjes niet genoeg verzorgt worden. Een infectie kan uiteindelijk leiden tot het afsterven van weefsel of tot levensgevaarlijke bloedvergiftiging (sepsis). Vanwege de risico’s wordt bij ernstige diabetische voeten uiteindelijk vaak gekozen voor amputatie van de voet.
Acne komt het meest voor bij jongens en meisjes tussen de 15- en 18-jarige leeftijd. Gedurende de puberteit neemt namelijk de productie van geslachtshormonen toe. Deze puberale hormoontoename leidt tot grotere talgklieren en verhoogde talgproductie. Het overschot aan gedroogde talg – in combinatie met hoorn, huidschilfers en bacteriën – doet de poriën verstoppen. De poriën zijn namelijk de uitgangen van de talgklier-follikels.
Talgklieren die verstopt zijn door ophoping van talg en huidcellen noemen we mee-eters. Een mee-eter barst na verloop van tijd open door de opeenstapeling van talg, waardoor de inhoud in de aangrenzende huid terechtkomt. Zodoende wordt de mee-eter een onderhuidse ontsteking die we kennen als een puistje.