Besmettelijke Huidziekten - Een Opkomende Bedreiging

Verhaal uit het centrum

Dermatoloog-klinisch farmacoloog Martijn van Doorn gaat onderzoek doen naar personalized medicine bij ontstekingsziekten van de huid. ‘Wij willen nog specifieker, liefst per patiënt nauwkeurig, gaan uitzoeken welke therapie voor hem of haar geschikt is.’

Wat doet het Centrum voor Zeldzame Huidziekten?

In ons centrum behandelen we zeldzame huidziekten bij kinderen en volwassenen. Wij spreken van zeldzame ziekte wanneer het minder dan 1 op de 2000 mensen treft.

Wat willen we bereiken?

Het centrum voor zeldzame huidziekten heeft de volgende doelen:

• Gespecialiseerde patiënt-gerichte zorg verlenen.
  Om dit te bereiken werken verschillende specialismen nauw samen binnen ons centrum.
• Wetenschappelijk onderzoek
  Zo willen we meer te leren over het ontstaan van zeldzame huidziekten en de zorg voor mensen met een zeldzame huidaandoening verder verbeteren.
• Zorgprofessionals opleiden.
  Dit doen we door kennis over zeldzame huidziekten te delen met zorgverleners binnen en buiten het Erasmus MC.
• Samenwerken met patiëntenorganisaties.
  Wij delen kennis en expertise met patiëntenorganisaties zodat we samen de bewustwording over zeldzame huidaandoeningen kunnen vergroten.

Wat maakt dit centrum bijzonder?

In ons centrum werken verschillende specialisten nauw samen om de best mogelijke zorg te leveren aan patiënten met zeldzame huidziekten. Wij streven ernaar om elke patiënt zorg op maat te bieden.

Behandeling: wie, hoe en wanneer ?

Het staat geschreven en gedrukt, u moet krabben waar het j(e)ukt. Dat u moet krabben waar het jeukt, is een waarheid als een koe. Jammer genoeg zal het bij schurft niet veel soelaas bieden. De ziekte heeft een slechte naam ondanks het feit dat er een relatief eenvoudige en efficiënte therapie bestaat. De behandeling kan opgesplitst worden in een medicamenteus en een hygiënisch deel. Het eerste moet de patiënt genezen van zijn besmetting, het tweede moet ervoor zorgen dat de besmetting niet (meer) kan overgaan op anderen of terug op de patiënt zelf.

De hygiënische maatregelen concentreren zich voornamelijk op de plaatsen waar de schurftmijt zich kan bevinden:

De medicinale behandeling van een schurftpatiënt kan d.m.v. tabletten met ivermectine of door het insmeren van het ganse lichaam met een crème op basis van permethrine. Momenteel wordt nog meestal de lokale behandeling (zalf) gebruikt. Bij Scabiës Norvegica worden crème en pillen gecombineerd. Bij de aanpak van scabiës of schurft is het belangrijk iedereen die eventueel besmet is te behandelen, en niet alleen de patiënt die de symptomen vertoont.

Indien u iemand helpt bij het insmeren, het verwijderen van kledij of beddengoed, draag dan wegwerphandschoenen en een schort met lange mouwen.

Eenmaal men ingesmeerd is, doet men propere kleren aan en ververst men het beddengoed. De crème moet 12 uur inwerken om volledig effect te hebben. Na de 12 uur neemt men een bad of een douche en trekt weer propere kleren aan. De kleren die men gedragen heeft tijdens de crèmefase worden behandeld zoals hoger beschreven. Ook het beddengoed wordt vervangen. De eerste weken na een behandeling kan de jeuk nog verergeren door een allergische reactie op de mijten. Dit wil echter niet zeggen dat de behandeling niet effectief geweest is. Normaal gezien volstaat één behandeling. Bij hardnekkige klachten of terug optreden van huidletsels moet men de behandeling eventueel herhalen.

Wie erfolgt die Diagnose von Krätze?

Die Krätze ist trotz ihrer meist ausgeprägten Symptome nicht immer leicht zu erkennen. Die Milbengänge, die bis zu einem Zentimeter lang sind und aussehen wie kleine Kommata, sind oft aufgekratzt oder von anderen Hauterscheinungen verdeckt. Bei dunkleren Hauttypen sind sie generell schwer oder gar nicht zu sehen.

Wenn der Verdacht auf eine Krätze gegeben ist, ist dieser mit dem Nachweis von Milben oder deren Larven beziehungsweise Milbenprodukten zu bestätigen. Dafür gibt es verschiedene Diagnosemöglichkeiten:

Häufig wird mit einem scharfen Löffel Haut abgeschabt (Kürettage), um sie mikroskopisch zu untersuchen. Idealerweise eröffnet der Arzt dafür zuvor einen Milbengang. Wenn er keinen findet, wählt er zumindest ein Hautareal aus, in dem sich viele Symptome zeigen.

Eine mögliche Alternative zur Kürettage ist die Auflichtmikroskopie. Wenn sich ein Milbengang gut erkennen lässt, blickt der Arzt bei dieser Methode mit einem speziellen Mikroskop oder einer stark vergrößernden Lupe darauf und erkennt möglicherweise die Milben direkt.

Sensitiver ist die Diagnose mit dem Dermatoskop. Hier sucht der Arzt nach einer bräunlichen Dreiecksform, dem Kopf und dem Brustschild beziehungsweise den vorderen zwei Beinen der weiblichen Milbe.