Dieuwertje Blok - Haar Strijd Tegen Huidkanker

Kurt Weill – Liebeslied uit Die Dreigroschenoper (1928)

‘Met Die Dreigroschenoper viel ik als kind in slaap. Die zweefde door het huis wanneer de kinderen in bed lagen. Mijn ouders bezaten alle muziektheaterstukken van Kurt Weill en Bertold Brecht. Ik ken ze allemaal – zoals de Britten zeggen – by heart. In Nederland zit het in je hoofd, in Engeland in je hart. Bij mij in beide. Zoals het Liebeslied uit Die Dreigroschenoper. ‘Siehst du den Mond über Soho?’, zegt de schurk Mackie Messer. Zie je de maan boven Soho? ‘Ich sehe ihn, Lieber’, antwoordt zijn meisje Polly. ‘Fühlst du mein Herz schlagen, Geliebter?’ Ze ziet het en vraagt hem of hij haar hart voelt slaan. Mooi, vooral in de uitvoering met zangeres Lotte Lenya, de vrouw van Kurt Weill, die overigens niet in dit duet zingt. Zijn speelde de rol van Jenny in de Dreigroschenoper. Ze zingt weliswaar niet mooi, maar haar stem heeft zoveel karakter. Er zitten rafelranden aan die opera: dit gaat over echte mensen, een groot verschil met veel opera’s van voor die tijd. Het is volks, dat sprak ook mijn ouders aan.’

‘Liebeslied’ vanaf 7’40”

Dieuwertje Blok legt werk neer en moet neusamputatie ondergaan

HILVERSUM (ANP) - Dieuwertje Blok legt haar werkzaamheden neer en verdwijnt voorlopig uit de openbaarheid, omdat haar neus geamputeerd moet worden. Ze heeft neuskanker. Dat zegt de 66-jarige Blok, vooral geliefd en bekend door het presenteren van Het Sinterklaasjournaal, in de Volkskrant. Een eerdere poging om kankercellen in haar neus te bestrijden was niet succesvol.

"Ik vind het erg raar zelf de publiciteit op te zoeken", zegt Blok over het interview. "Maar ik wil de regie hebben. Ik zal op een gegeven moment toch weer naar buiten moeten en dan vind ik het een prettig idee dat mensen weten wat het is en hoe ik erin sta. Want het is heel rigoureus wat er moet gebeuren." Volgens Blok duurt het "een tijd" voor zij een prothese krijgt. "Dus dan is het maar beter als iedereen weet wat er met me aan de hand is."

De neus van Blok is "van heel dichtbij" bestraald en ook heeft de presentatrice immuuntherapie geprobeerd. Beide behandelingen sloegen niet aan. "Het voelde al niet goed", zegt ze. "Het stinkt ook een beetje in mijn neus." Toen Blok te horen kreeg dat een neusamputatie nodig is, was dat "een grote schok" voor haar.

James I

Een van de voorvaderen Van der Schalk was getrouwd met Maria Schoutendam, de kleindochter van de Schotse militair John Stewart. In Ballechin, de plaats waar hij vandaan kwam, wordt onthuld dat de DNA-test die Dieuwertje eerder had laten doen zestien matches heeft opgeleverd, waardoor de lijn van de Stewarts kon worden doorgetrokken naar Sir John Stewart of Sticks. Hij was de kleinzoon van koning James I, wat inhoudt dat Dieuwertje Schots koninklijk bloed door haar aderen heeft stromen. Wil je meer weten over het gebruik van genealogische DNA-tests? Lees dan onze themapagina.

Dieuwertje heeft echter nog meer voorname voorouders, die niet in de uitzending behandeld worden. Zo was de stamvader van haar overgrootmoeder Helena Antonia Cornelia Pigeaud, Thomas, geboren rond 1667 in Argenton-sur-Creuse, chirurgijn van beroep en vanaf 1689 poorter van Amsterdam. De voorouders van Dieuwertjes betovergrootmoeder Johanna Francina Benjamina Burgerhoudt behoren tot de familie Baert, waarvan de genealogie evenals die van de Pigeauds is opgenomen in Nederland’s patriciaat.

Betovergrootmoeder Dieuwertje Ruijter ten slotte stamt uit een familie van schoolmeesters, waarover een publicatie is verschenen in Gens Nostra nr. 59, aan te vragen via CBG Bibliotheek . De oudst genoemde was Michiel Arisz Ruyter, vanaf 1677 schoolmeester in de Wieringerwaard en de Beemster.

Wolfgang Amadeus Mozart – Andante sostenuto uit Vioolsonate nr.17 (1778)

‘Deze muziek beluisterde ik vaak tijdens de laatste maanden van mijn eerste zwangerschap. Bij mijn zusje hoorde ik het stuk voor het eerst. Mijn zwager had alle muziek van Mozart. Het maakte ook indruk op de ongeboren baby, want wanneer Sammy als kind moeite had om in slaap te komen, liet ik haar dit beluisteren op de discman. Dat was de enige remedie. Dan droomde ze vrijwel meteen weg. De muziek heeft een slaaplied-achtige lichtheid, die haar rust bracht. Onlangs zocht ik de cd weer op, maar het doosje was leeg. Misschien zit die schijf nog in de discman, maar ook die is verdwenen.’

‘Dit is de lievelingsmuziek van mijn moeder, een vrouw van wie ik zou willen dat iedereen haar had gekend. Mijn vader liet het horen tijdens haar begrafenis. Ze luisterden er graag samen naar, in de uitvoering van het Beaux Arts Trio. Ik heb vele vertolkingen geprobeerd, maar nooit een mooiere gevonden. Er schemert een grote lichtheid in door, maar ook wel iets tragisch op de achtergrond. Dat paste wel bij mijn moeder. Ze kwam uit een Joods kleinkunstmilieu, haar familie is geteisterd door de nazi-haat in de oorlog, maar ze heeft ons – haar kinderen – nooit willen belasten met slachtofferitis. Ze lachte om niet te hoeven huilen. Ze zong altijd en maakte veel grappen met ons. Dan bedacht ze dat het komisch zou zijn om een theemuts op haar hoofd te zetten om ons aan het lachen te maken als wij thuiskwamen uit school. Ging plotseling de deurbel. Stond er een vertegenwoordiger op de stoep. “Waarom staat die man me zo vreemd aan te kijken?” dacht ze dan. Had ze die theemuts nog op. Mijn moeder bezat veel zelfspot, ze kon goed om zichzelf lachen. Door die houding bleef ze ook wel een raadsel voor ons. Dat heeft deze muziek van Schubert ook: lichtheid met een tragische ondertoon.’