Winkelwagen
U heeft geen artikelen in uw winkelwagen
Deze aandoening is veel zeldzamer dan de hierboven beschreven aandoeningen, maar gaat ook gepaard met kleine puistjes. Deze sterk jeukende puistjes ontstaan vooral aan de handen en voeten , zowel aan de handruggen en voetruggen als aan de handpalmen en voetzolen.
De aandoening ontstaat in de eerste paar maanden na de geboorte en is soms al bij de geboorte aanwezig.
Bijzonder is dat de puistjes (die één a twee weken blijven bestaan) vanzelf wegtrekken maar na enkele weken weer opnieuw verschijnen. Na verloop van tijd worden de aanvallen steeds minder heftig en dooft het probleem uiteindelijk vanzelf uit. Dit kan echter tot wel drie jaar duren.
De jeuk tijdens de aanvallen van acropustulose kan eventueel met corticosteroidzalf en antihistaminica worden bestreden.
Je kunt het risico op puistjes verkleinen door wat basis preventieve verzorging uit te voeren.
Puistjes en blaasjes komen bij pasgeboren baby’s regelmatig voor. Er zijn verschillende aandoeningen die deze huidafwijkingen kunnen veroorzaken. Sommige zijn heel zeldzaam, terwijl anderen weer heel vaak voorkomen. In deze folder zullen de vijf belangrijkste oorzaken van puistjes en blaasjes bij de pasgeboren baby worden besproken die niet door infecties worden veroorzaakt.
Borelingboutons komen heel veel voor: ongeveer de helft van alle pasgeborenen ontwikkelt ze. De huidafwijkingen ontstaan in de regel in de eerste week na de geboorte. Het zijn 1 tot 3 mm grote wit-gele puistjes op een rode bodem . Sommige plekken komen in de ontwikkeling overigens niet verder dan een rood vlekje . Ze kunnen voorkomen op de romp, het gelaat en aan de armen en benen, maar er is een duidelijke voorkeur voor de romp. Aan de handpalmen en voetzolen komen ze niet voor.
Soms ontwikkelt de baby maar enkele borelingboutons, maar er kunnen velden van wel honderden puistjes ontstaan.
De oorzaak van borelingboutons is onbekend.
De huidafwijkingen geven weinig tot geen klachten, verdwijnen vanzelf binnen 10 dagen en behandeling is daarom niet nodig.
Het begon bij mij net als bij zovelen met jeugdpuistjes. Ik vond het vervelend, maar het hoorde er nu eenmaal bij.
Ik dacht dat het vanzelf zou stoppen, maar dat deed het niet. Dus ging ik op zoek naar middeltjes die veel beloven.
Het werd echter niet beter, ook niet toen ik aan de pil ging. Ik kreeg er mentaal steeds meer last van en kon er niet afblijven.
Uiteindelijk besloot ik naar de huisarts te gaan, waar ik een steeds heftiger middel voorgeschreven kreeg (tot antibiotica).
Ook dit hielp allemaal niet en roaccutane – een paardenmiddel – ging me te ver. Daarom dook ik maar zelf in de materie.
Ik las over de oorzaak aanpakken en leerde dat hormonale disbalans bij vrouwen een vaak voorkomende oorzaak is.