Behandeling van Wegdrukbare Roodheid bij Huidziekten

De principes van antimicrobiële therapie

Kernpunten

[Historie]Intermezzo 6.1 Soms is de werkzaamheid van een nieuw geneesmiddel zonder meer duidelijk

Mold for infections

Tried in ten different cases for a variety of infections, the mold produced effective results in nine.

(TIME, 15 september 1941)

De piramide van de antibiotische therapie

Kernpunten

Kolonisatieresistentie is het vermogen van commensale micro-organismen om kolonisatie met andere, meestal potentieel pathogene micro-organismen tegen te gaan.

Farmacokinetische parameters bepalen samen met de farmacodynamiek van het antimicrobiële middel het uiteindelijke effect op de infectie.

Men moet beseffen dat het bij antibiotische therapie om een aantal interacties gaat tussen de therapie, de verwekker van de infectie (het pathogeen), de gastheer (de patiënt) en de commensale flora. Tezamen vormen deze grootheden en hun interacties een piramide, zoals weergegeven in Figuur 6.2 .

De interacties tussen pathogene en commensale micro-organismen kunnen worden omschreven als kolonisatie en kolonisatieresistentie . Kolonisatieresistentie is het vermogen van commensale micro-organismen om kolonisatie met andere, meestal potentieel pathogene micro-organismen tegen te gaan. Een goed voorbeeld van kolonisatieresistentie is het microbiologisch evenwicht in de dikke darm. De anaeroben in de darm kunnen uitgroeien tot concentraties van 10 11 per gram darminhoud en laten niet toe dat de aeroben uitgroeien tot meer dan 10 7 of 10 8 per gram. Dit antagonisme berust waarschijnlijk op competitie om nutriënten. Dat de anaeroben de aeroben in hun uitgroei hinderen, blijkt wanneer de anaeroben met behulp van antibiotica worden geëlimineerd, in dat geval groeien de aeroben uit tot 10 11 per gram. In dat geval kunnen ook aeroben vanuit het voedsel en de omgeving de darm koloniseren. Uit het voorgaande zal duidelijk zijn geworden dat we met het geven van antimicrobiële therapie belangrijke verschuivingen in de microflora van de gastheer teweeg kunnen brengen. De mate waarin de kolonisatieresistentie wordt aangetast, verschilt per antibioticum en dit kan van belang zijn voor bepaalde categorieën patiënten, zoals patiënten met een ernstig verminderde weerstand. In hoeverre beïnvloeding van de kolonisatieresistentie echter bijdraagt tot het probleem van de vorming van bacteriële resistentie tegen antibiotica, zowel in het ziekenhuis als daarbuiten, is niet duidelijk. Onze kennis over de darmflora (het microbioom van de darm) neemt op dit moment zeer sterk toe dankzij de nieuwe genetische technieken.

Dekubitus Vorbeugung

1. Lagerung und Mobilisierung: Für bettlägerige Patienten ist ein regelmäßiger Wechsel der Liegeposition essenziell, auch wenn Anti-Dekubitus-Matratzen verwendet werden. Ebenso ist die Mobilisierung der Patienten durch gezielte Bewegungsübungen wichtig, die sowohl passiv (mithilfe eines Physiotherapeuten) als auch aktiv vom Patienten durchgeführt werden können.

2. Hautpflege: Eine regelmäßige

Hautbeobachtung und sorgfältige Pflege der Haut kann das Dekubitus-Risiko senken. Dabei sollte die Haut mit möglichst kühlem Wasser gewaschen und vor allem auf hautverträgliche Pflegeprodukte in der Folge geachtet werden. Auch die richtige Wundreinigung ist von großer Bedeutung.

3. Ernährung: Eine ausgewogene, nährstoffreiche Ernährung kann das Risiko für einen Dekubitus senken und die Heilung bestehender Druckgeschwüre unterstützen.

4. Zusätzliche Maßnahmen: Hierzu gehören unter anderem das häufige Wechseln von Kleidung und Bettwäsche bei Patienten, die stark schwitzen oder inkontinent sind, die Verwendung von atmungsaktiver Inkontinenzwäsche und die Therapie von Grund- und Begleiterkrankungen, um ein Druckgeschwür und eine tiefe Wunde möglichst zu verhindern.

Es ist wichtig zu betonen, dass die Einbindung und das Einverständnis des Patienten oder seines gesetzlichen Vertreters bei all diesen Maßnahmen erforderlich sind.

Ein Dekubitus entsteht, wenn durch kontinuierliche Kompression die Blutzufuhr zu einer Hautpartie unterbrochen wird. Ohne genügend Blut stirbt das Gewebe ab und es entsteht ein Geschwür auf der Haut oder blutgefüllte Blase.

Dekubitusprophylaxe umfasst regelmäßiges Umpositionieren des Patienten, gesunde Ernährung und gute Hautpflege. Spezielle Matratzen oder Kissen können hilfreich sein, um den Druck zu verteilen.

Decubitusbehandeling
Een holistische aanpak

Afhankelijk van de omvang van de weefselbeschadiging kunnen decubituswonden in vier categorieën worden ingedeeld. Elke categorie vereist een specifieke behandeling.

Beschrijving

Niet wegdrukbare roodheid bij een intacte huid

Doel

Beschrijving

Huidverlies van een gedeelte van de huidlaag of blaar.

• Blaardak verwijderen
• Voorkomen en behandelen van biofilm
• Voorkomen bacteriegroei en ontstaan van geur
• Absorberen wondvocht en creëren van een vochtig wondmilieu
• Bescherming van de huid rondom de wond

Voorkom en behandel biofilm expand_more

Prontosan ® Wondreinigingsvloeistof is geïndiceerd voor het reinigen en het bevochtigen van acute en chronische wonden. [8]

Het gebruik van Prontosan ® Wondgel X kan zorgen voor langdurige reiniging en ontsmetting van het wondbed tussen verbandwisselingen in. [9]

Prontosan ® Debridement Pad is ontworpen om mechanisch te reinigen en zo de wondbedvoorbereiding te ondersteunen bij gebruik in combinatie met Prontosan ® Wondreinigingsvloeistof. [8,10]

Behandeling van wondinfectie expand_more

Doorligwonden: oorzaak en mechanisme

Dit is een onderdeel van een uitgebreid, gespecialiseerd dossier.

Decubitus is de medische term voor 'druknecrose', 'drukletsel' of 'doorligwonde'. Het is een afsterven van weefsel door de inwerking op het lichaam van druk-, schuif- en wrijfkrachten of van een combinatie van deze factoren.

Zonder (langdurige) druk ontstaat geen decubitus. Hierdoor worden kleine bloedvaatjes dichtgedrukt. Het weefsel krijgt dan te weinig zuurstof en voedingsstoffen met als gevolg dat de huid en onderliggende weefsels afsterven. Het is dus niet zozeer een huidletsel (al gaat het daarmee wel gepaard), maar wel een afsterven van onderhuids weefsel en spieren. Decubitus kan dan ook leiden tot ernstige complicaties en (blijvende) verminkingen.
Decubitus is een belangrijk gezondheidsprobleem. Naar schatting hebben 10 tot 20% % ernstig zieke patiënten en patiënten met mobiliteitsstoornissen thuis, in rust- en verzorgingstehuizen als in ziekenhuizen met decubitus te maken.