Melanoom Uitzaaiingen - Wat Je Moet Weten Over Deze Vorm Van Huidkanker

Waar komt een basaalcelcarcinoom voor?

De huisarts neemt niet altijd zelf een biopt. Soms verwijst de huisarts u meteen door naar de dermatoloog, zonder zelf eerst het plekje te laten onderzoeken.

Een basaalcelcarcinoom kan door de huisarts of de dermatoloog bijna altijd helemaal verwijderd worden. Het behandelen van een basaalcelcarcinoom is belangrijk, want het kan dieper in de huid groeien, waardoor het spierweefsel, kraakbeen of zelfs bot kan beschadigen. De kans op genezing is groot.Er zijn verschillende behandelopties voor basaalcelcarcinomen.

Operatie

De meest voorkomende behandeling van een basaalcelcarcinoom is een operatie. De huisarts of de dermatoloog snijdt dan, onder een lokale verdoving, het plekje weg. Er wordt dan ook een randje van de gezonde huid meegenomen. Vervolgens onderzoekt een patholoog dit stukje huid weer en kijkt of er nog kanker in de snijrand zit. Is dit het geval en zijn er nog kankercellen zichtbaar in dit randje van de ‘gezonde huid’, dan is er nog een tweede operatie nodig waarbij een extra randje weggesneden wordt door de arts.

Mohs' chirurgie

Zit het basaalcelcarcinoom in het gezicht of op het hoofd, dan kan worden gekozen voor mohs-chirurgie. Dit is een operatietechniek, wederom onder lokale verdoving, waarbij de arts het plekje krap weghaalt en zo min mogelijk gezonde huid wegsnijdt. Vervolgens wordt dit weefsel meteen onder de microscoop onderzocht.

Wanneer de kanker nog niet helemaal weg is, snijdt de arts weer een extra randje huid weg. Dit wordt ook weer meteen onderzocht. Zo gaat de arts verder tot er geen kankercellen meer worden gevonden onder de microscoop. Op deze manier blijft de wond zo klein mogelijk en wordt er zo min mogelijk gezonde huid weggehaald.

Bestraling

Is een operatie niet mogelijk of zal dit ontsierende, lelijke littekens opleveren, dan kan bestraling een behandeloptie zijn. Dit kan bijvoorbeeld overwogen worden bij plekjes in het gezicht en rond of op het oor. Bestraling kan ook gebruikt worden wanneer het plekje tijdens de operatie niet volledig kon worden verwijderd.

Hersentumoren - uitzaaiingen

Uitzaaiingen in de hersenen worden ook wel hersenmetastasen genoemd. Deze uitzaaiingen zijn het gevolg van een tumor die ergens anders in het lichaam is ontstaan. De tumor begint meestal in een bepaald lichaamsdeel, bijvoorbeeld in de borst. De tumor verspreidt zich door het lichaam via het bloed en/of de lymfen.

10% tot 40% van de patiënten met een solide tumor krijgen te maken met uitzaaiingen in de hersenen.

De tumorcellen komen terecht in de kleine bloedvaatjes van de hersenen en groeien uit tot tumoren die klachten kunnen veroorzaken. Hersenmetastasen komen veel vaker voor dan primaire hersentumoren.

Uitzaaiingen in de hersenen komen vaker voor in de laatste levensfase. In deze fase zijn er ook al verder in het lichaam uitzaaiingen zoals bijvoorbeeld in de lever, botten en/of longen.

Alle soorten tumoren kunnen uitzaaien naar de hersenen. Borstkanker, longkanker en kwaadaardige huidkanker (melanoom) zijn tumorsoorten die vaak uitzaaiingen geven in de hersenen.

Soorten huidkanker Melanoom

Na de onderzoeken volgt er een gesprek met de arts. Als het om melanoom gaat, zal de arts meer uitleggen over de tumor. Bijvoorbeeld om welk stadium het gaat en of er meer onderzoeken nodig zijn.

Het is belangrijk om iemand mee te nemen naar dit gesprek. Twee horen meer dan één. Ook kan het handig zijn om het gesprek op te nemen. Dan is later terug te luisteren wat de arts heeft gezegd. Overleg dit van tevoren altijd even met de arts.

Deze drie vragen kunnen helpen tijdens het gesprek:

• Wat zijn mijn mogelijkheden?
• Wat zijn de voor- en nadelen van deze mogelijkheden?
• Wat betekent dat voor mijn situatie?

Melanoom

Melanoom is een vorm van huidkanker die ontstaat in de pigmentcellen. Het LUMC is gespecialiseerd in de diagnostiek en behandeling, zowel van melanoom beperkt tot de huid als melanoom met uitzaaiingen. Verschillende afdelingen, zoals Chirurgie, Huidziekten en Oncologie, werken hierbij nauw samen. Dankzij ons traject voor sneldiagnose kunt u na een verwijzing snel bij ons terecht. Is er sprake van uitzaaiingen? Dan bieden we goede en vernieuwende zorg, bestaande uit standaard en nieuwe, innoverende behandelopties.

Een melanoom is een vorm van huidkanker die ontstaat uit pigmentcellen in de huid (melanocyten). Vaak gebeurt dit op de plaats van een moedervlek. Een melanoom groeit vervolgens door in de diepere lagen van de huid. Uiteindelijk is er een risico op uitzaaiingen.

Als dit beperkt is tot lymfklieren in de buurt van het eerdere melanoom of op een heel beperkt aantal plekken in het lichaam, kan er nog geopereerd worden. Uitgezaaid melanoom op meerdere plekken in het lichaam is over het algemeen slecht te genezen. Wel kan geprobeerd worden de ziekte te stabiliseren of te remmen.

Mogelijke onderzoeken zijn:

Om de moedervlek beter te kunnen beoordelen zal de dermatoloog de moedervlek met een vergrotende loep met ingebouwde verlichtingsbron (dermatoscoop) onderzoeken.

Soms wordt er voor gekozen om tevens een schildwachtklieronderzoek (sentinel node) te doen. Dit is een manier om mogelijke uitzaaiingen naar de lymfeklieren op te sporen.

Erfelijke Huidkanker (Melanoom)

• Melanoom bij meerdere familieleden

• Familiair melanoom
• Meerdere melanomen bij één persoon
• Combinatie van melanoom en alvleesklierkanker in één familie
• Melanoom op jonge leeftijd

Onderzoek naar erfelijk melanoom
Onderzoek naar erfelijk melanoom wordt verricht door middel van DNA-onderzoek. De twee belangrijkste genen passend bij erfelijke borstkanker zijn het CDKN2A- en het CDK4-gen. Als er sprake is van erfelijk melanoom is er vaak een verandering in één van deze twee genen. Zo'n verandering wordt ook wel een mutatie genoemd.

Risico's passend bij erfelijk melanoom
Een mutatie in het CDKN2A- of het CDK4-gen geeft een verhoogd risico op (nogmaals) melanoom. Daarbij is er voor bepaalde families sprake van een verhoogd risico op alvleesklierkanker. In deze families is sprake van één bepaalde mutatie in het CDKN2A-gen (ook wel P16 mutatie genoemd).