De Huiduitslag bij de Ziekte van Kawasaki - Symptomen en Behandeling

Liang 2 (vervolg)

In het ziekenhuis vervangt de kinderarts, op verdenking van cellulitis gecombineerd met een eventuele geneesmiddelenreactie, de amoxicilline door claritromycine. Gezien het niet-afwijkende kno-onderzoek acht hij een mastoïditis minder waarschijnlijk. Van de kinderarts mag Liang weer met zijn ouders mee naar huis. Diezelfde avond komt Liang met zijn ouders echter terug op de spoedeisende hulp omdat de afgetekende roodheid zich verder heeft uitgebreid [figuur 2]. Naast de huidafwijkingen, die duidelijk het karakter van ‘schietschijflaesies’ hebben, ziet de arts nu ook een bilaterale niet-purulente conjunctivitis. Er zijn geen afwijkingen te zien aan de orale mucosa. De kinderarts besluit Liang op te nemen, met als werkdiagnose erythema exsudativum multiforme (EEM) bij cellulitis en/of geneesmiddelenreactie, en continueert de behandeling met claritromycine per os. Hij denkt verder nog aan een virale infectie door bijvoorbeeld ParvoB19, EBV, CMV of mazelen, cervicale lymfadenitis, een mycoplasma-infectie, het syndroom van Stevens-Johnson (de systemische vorm van EEM) en de ziekte van Kawasaki.

Kort na opname krijgt Liang rode schilferende lippen en wordt hij in toenemende mate chagrijnig en prikkelbaar [figuur 3]. Bij laboratoriumonderzoek blijken er behalve een verhoogd CRP van 252 mg/l geen afwijkingen te zijn. Op een echografie van de hals is uitgebreide lymfadenopathie te zien. Onder verdenking van de ziekte van Kawasaki begint de kinderarts een behandeling met IVIG en acetylsalicylzuur. Na twee giften IVIG heeft Liang geen koorts meer en verdwijnen de huidafwijkingen en conjunctivitis. Een echografie van het hart laat een milde vasculitis van de coronairvaten zien, zonder aanwijzingen voor aneurysmata.

Ziet u uw uitslag niet?

Als u uw uitslag niet op de bovenstaande foto’s ziet en op zoek bent naar een diagnose, raden wij u aan een video-afspraak te maken met een PlushCare-arts. De arts zal uw huiduitslag bekijken en u een officiële diagnose en behandelplan kunnen geven.

Uitslag kan verschillende oorzaken hebben. Veel voorkomende oorzaken van huiduitslag zijn onder andere:

• In aanraking komen met iets dat een allergische of anderszins nadelige reactie veroorzaakt, zoals zeep, wasmiddel, schoonheidsproducten, latex, rubber, elastiek, kleurstof in kleding, of giftige planten
• Medicijnen
• Infecties door insecten
• Autoimmuunziekten
• Schimmelinfecties
• Erritatie van de huid
• Bacteriële infecties
• Mijtinfecties
• Virale infecties

Huiduitslag

Een huiduitslag is een term die gebruikt om een plotselinge afwijking van de huid aan te geven die gepaard gaat met roodheid, vlekken of bulten. Een huiduitslag kan met of zonder jeuk-of pijnklachten gepaard gaan. Een huiduitslag op zich is geen ziekte of diagnose maar een symptoom. Het is de taak van de dermatoloog om uit te zoeken welke mogelijk oorzaken er kunnen zijn voor het ontstaan van de huiduitslag.

Een huiduitslag is een plots verschijnen van rode, roze of paarsrode bultjes of vlekjes op een bepaalde lichaamsdeel (bijv. het gezicht of de handen) of over grotere delen van het lichaam. Wanneer de gehele huid rood is spreken we ook wel van erytrodermie. Een huiduitslag kan gepaard gaan met jeuk, pijn, branderigheid of soms met gevoelens van onwelbevinden, ziek –zijn en (hoge) koorts.

Seborroïsch eczeem

Seborroïsch eczeem of dermatitis is een vorm van eczeem die meestal de hoofdhuid aantast, hoewel ook de oren, neus of mond kunnen worden aangetast. Het verschijnt als witte of gele schilferende plekken van de huid die afschilferen of hardnekkige roos veroorzaken. De aangetaste delen van de huid kunnen rood, jeukerig, vettig of olieachtig zijn en er kan haaruitval optreden. Het is bekend als een wieg kapje als het gebeurt bij baby’s.

Seborrheic dermatitis kan opklaren zonder behandeling, maar het kan ook de behandeling weerstaan of blijven terugkomen. Het gebied dagelijks schoonmaken met een zachte zeep of shampoo kan de vettigheid en de ophoping van dode huid verminderen.

Inleiding

De ziekte van Kawasaki is, na henoch-schönleinpurpura, de meestvoorkomende vorm van vasculitis bij kinderen.12 Het betreft een vasculitis die vooral in de coronairarteriën optreedt. De ziekte, waarvan de etiologie niet bekend is, heeft een gemiddelde jaarlijkse incidentie van ongeveer twintig per honderdduizend patiënten jonger dan vijf jaar en komt vooral voor bij jongens van het Aziatische ras.23 De lage incidentie betekent dat een huisarts gemiddeld slechts één keer in zijn professionele leven een kind met de ziekte zal tegenkomen. Toch is kennis van de ziekte belangrijk omdat een tijdige diagnose van essentieel belang is voor het voorkomen van potentieel fatale complicaties, zoals coronaire aneurysmata.4 Aan de hand van twee casussen zullen wij de symptomen, differentieel diagnostische overwegingen en criteria voor de diagnose ziekte van Kawasaki beschrijven.

Finn, een tweeënhalf jaar oude Nederlandse jongen met blanco voorgeschiedenis, bezoekt de huisarts in verband met sinds enkele dagen bestaande koorts tot 40 °C en een rood, opgezet scrotum. De huisarts duidt het beeld als een luierdermatitis met mogelijk een bacteriële superinfectie en schrijft fusidinezuurcrème en paracetamol voor.

Drie dagen later zijn er ook vlekjes op handen en voeten ontstaan, en moet Finn braken. Bij lichamelijk onderzoek ziet de huisarts een zieke patiënt met een dubbelzijdige, niet-purulente conjunctivitis, een rode blos op de wangen en rode, gezwollen lippen [ figuur 1 ]. In de hals voelt de arts twee vergrote lymfeklieren. Over hart en longen hoort hij geen afwijkingen. De scrotale roodheid is schilferend met ‘eilandjes voor de kust’, en op armen, handen en voeten ziet de huisarts een wegdrukbaar erytheem. Hij denkt aan erythema infectiosum (vijfde ziekte) en vindt het huidbeeld, dat zich ondanks antimicrobiële behandeling uitbreidt, nu meer bij een schimmelinfectie passen. Hij vervangt de fusidinezuurcrème daarom door miconazolcrème.

De ziekte van Kawasaki

Na drie dagen in het ziekenhuis zeiden de dokters dat ze dachten aan de ziekte van Kawasaki en daar een behandeling voor gingen starten. Een infuus met immunoglobulinen, een soort bloedtransfusie met antistoffen. Omdat Kawasaki moeilijk te herkennen is, wisten ze niet 100 procent zeker dat dit ging werken.

Dit was hun laatste redmiddel, als dit niet binnen een paar uur zou aanslaan, dan zou mijn dochter met spoed overgebracht worden naar het AMC in Amsterdam. Ze had inmiddels al een week 40 graden koorts en een veel te hoge hartslag. Ze was ook vermagerd, omdat ze niks at.

In overlevingsstand

Ik was die week in overlevingstand en ik weet er nog vrij weinig van. Ik weet alleen dat ik op dat moment niet per se doorhad dat de situatie levensbedreigend was, ik zat gewoon 24/7 aan haar bed. Mijn partner en ik wisselden van wacht. Ze hadden een ziekenhuisbed bij ons in de kamer gezet, dat doen ze normaal gesproken niet, maar ik was zelf 33 weken zwanger en zo kon ik bij haar slapen.

’s Nachts als mijn dochter onrustig was, legden de verpleegsters haar met alle kabels en infusen bij mij in bed, zodat ze tegen mij aan kon slapen. Eén avond werd ik door de verpleegsters naar huis gestuurd, omdat ze bang waren dat ik oververmoeid was en ze wilden mij niet doorrollen naar de gynaecologie. Het was de ergste week van mijn leven. Gelukkig sloeg de behandeling aan en is mijn dochter weer beter geworden.”