Symptomen van Lupus Huidziekten - Wat U Moet Weten

Ontstaan

CDLE wordt beschouwd als een auto-immuunziekte. Dit is een stoornis, waarbij het afweersysteem zich tegen het eigen lichaam keert. Het is normaal dat het lichaam antistoffen maakt om infecties van buitenaf te bestrijden. Maar bij CDLE zijn er zogenaamde ‘LE-antistoffen’ in de huid of in de bloedbaan aanwezig, die lichaamseigen weefsel aanvallen. Hierdoor ontstaan lokale ontstekingen van de huid en raakt de huid beschadigd. De oorzaak hiervan is nog niet bekend.

Naast een genetische aanleg zijn er andere factoren die CDLE kunnen doen ontstaan of verergeren. Daarbij kunnen omgevingsfactoren, bepaalde geneesmiddelen en ziekteverwekkers een rol spelen. Ook roken is mogelijk een uitlokkende factor. Deze gewoonte bemoeilijkt ook de behandeling.

Overgevoeligheid voor zonlicht speelt eveneens een belangrijke rol bij het ontstaan van de afwijkingen.

Er bestaan meerdere vormen van Lupus erythematodes (LE): bij CDLE is het immuunsysteem alleen gericht tegen de huid.

Longklachten

Problemen met de longen komen regelmatig voor. De longblaasjes kunnen soms ontstoken raken (longontsteking of pneumonie), evenals het longvlies (pleura, ontsteking hiervan heet pleuritis). Mogelijke klachten zijn kortademigheid, koorts, hoesten en pijn bij het zuchten.

Heel soms is er sprake van longembolie: er is dan een bloedpropje in de longen terechtgekomen. Sommige mensen met SLE hebben een verhoogd risico op het ontstaan van bloedpropjes. In hun bloed hebben zij antistoffen die invloed hebben op de bloedstolling, de zogenaamde antifosfolipiden antistoffen.

Infectie van de luchtwegen

Eerder heb je al kunnen lezen dat mensen met SLE een verhoogde kans op een infectie hebben. Infecties aan de luchtwegen komen veel voor. In ernstige gevallen kan een luchtweginfectie levensbedreigend zijn.

Passend zum Thema

Die Krankheitszeichen beim kutanen Lupus zeigen sich in vielfältigen Hautveränderungen. Zu 80 Prozent sind Gesicht und Kopfhaut betroffen, aber auch andere Hautpartien und die Mundschleimhaut können erkranken.

Mögliche Symptome bei CLE sind:

• Schmetterlingserythem: schmetterlingsförmige Rötung, die sich ausgehend vom Nasenrücken spiegelsymmetrisch auf die Wangen ausweitet
• scheibenförmige und gerötete Erhebungen (sogenannte Plaques)
• Rötung oder Verdunklung der Haut
• Lichtempfindlichkeit oder Überempfindlichkeit der Haut gegen Druck
• Verhornung
• Hautknötchen
• Schwellungen
• Geschwüre in der Mundschleimhaut
• Haarausfall

Alle diese Symptome können auch beim SLE auftreten. Das erschwert die Abgrenzung. Außerdem ist eine Diagnose des systemischen Lupus schwierig, weil viele unterschiedliche Symptome auftreten und sich mit denen anderer Krankheiten überschneiden können. Zudem können zwischen einzelnen Krankheitsschüben monate- oder sogar jahrelange beschwerdefreie Episoden vorkommen.

Es gibt viele mögliche SLE-Symptome, darunter:

Die Diagnose von SLE ist nicht einfach. Die Erkrankung beginnt oft schleichend. Jeder SLE-Betroffene hat unterschiedliche Symptome, die anderen Krankheitsbildern ähneln können.

Klachten door behandeling

Een enkele keer is het juist de behandeling die tot nieuwe klachten leidt. Mensen met SLE krijgen bijvoorbeeld vaak ontstekingsremmers zoals prednison voorgeschreven. Bij het gebruik van dit middel neemt de kans op osteoporose (botontkalking) toe. Dit betekent dat de botten zo broos worden dat ze gemakkelijk breken. De kans op osteoporose is toch al groter omdat mensen met SLE zonlicht moeten mijden. Daardoor krijgen ze al snel een tekort aan vitamine D, terwijl die vitamine juist zo belangrijk is voor een goede opbouw van de botten.

Bij het voorschrijven van een behandeling zal de specialist steeds zorgvuldig de voor- en nadelen van de behandeling tegen elkaar afwegen. Je hoeft niet bang te zijn dat het middel erger is dan de kwaal. Zo nodig zal hij of zij aanvullende medicijnen voorschrijven. Als je bijvoorbeeld langdurig hoge doses prednison moet gebruiken, krijg je zo nodig medicijnen die botverlies kunnen voorkomen. Ook krijg je extra vitamine D en het advies om veel te bewegen: beweging stimuleert de botopbouw. Daarbij is het wel belangrijk dat u iets doet waarbij het lichaam het lichaamsgewicht moet dragen, bijvoorbeeld wandelen of traplopen. Zwemmen is goed voor uw hart en longen, maar niet speciaal voor je botten.

Lupus-Ursachen

Lupus ist weder ansteckend noch wird er vererbt – auch wenn es zu familiären Häufungen kommt. Die genauen Ursachen sind unklar. Mehrere Faktoren könnten bei der Entstehung einer Lupus-Erkrankung zusammenspielen:

• genetische Veranlagung
• Hormone
• Faktoren, die mit dem Immunsystem zusammenhängen
• infektiologische Faktoren wie zum Beispiel Virusinfektionen
• Umwelteinflüsse

Es gibt zwei Risikofaktoren, die man selbst beinflussen kann:

• UV-Strahlung (Sonnenexposion): Sonnenlicht kann den Ausbruch der Krankheit begünstigen oder die Schübe verschlimmern.
• Rauchen ist ein Risikofaktor für den kutanen Lupus Erythematoides. Es wird ausdrücklich empfohlen, aktives und passives Rauchen zu meiden.

Einige Medikamente können Lupus-ähnliche Symptome hervorrufen. In solchen Fällen verschwinden die Beschwerden zumeist nach dem Absetzen des jeweiligen Medikaments.

Criteria voor het diagnosticeren van lupus

1. Vlindervormig erytheem, vlindervormige roodheid op neusrug en wangen. De roodheid kan ook aan een kant van het gezicht aanwezig zijn.

2. Discoïde lupus: verheven rode plekken op de huid, vaak schilferig, eventueel gepaard gaande met littekenvorming. Kan overal op het lichaam voorkomen.

4. Zweertjes in de mond- en/of keel- en/of neusholte, meestal niet pijnlijk.

5. Gewrichten: ontsteking in twee of meer gewrichten.

6. Pleuritis of pericarditis: borstvliesontsteking of ontsteking van het hartzakje.

7. Nierafwijkingen: meer dan 0,5 gram eiwit in de urine per dag of celcilinders in de urine.

9. Afwijkingen in de bloedaanmaak: bloedarmoede (anemie) ten gevolge van versterkte afbraak van rode bloedcellen, een tekort aan witte bloedlichaampjes (leukopenie), tekort aan bloedplaatjes (trombopenie).

10. De aanwezigheid in het bloed van antistoffen tegen speciale bestanddelen van celkernen zoals dsDNA.

11. Antistoffen tegen kernen van cellen (een positieve ANA-test).