Tubereuze sclerose - Huidziekten en Hun Impact

Les origines de la maladie

L'origine de la maladie est génétique et héréditaire.

La transmission concerne des mutations au niveau des gènes TSC1 et TSC2. Ces gènes d'intérêt entre en jeu dans la formation des protéines : hamartine et tuberine. Ces deux protéines permettent, par un jeu interactif, de réguler la prolifération cellulaire.

Les patients atteints de la maladie naissent avec au moins une copie de ces gènes mutée dans chacune de leurs cellules. Ces mutations limitent alors la formation d'hamartine ou de tubertine.

Dans le cadre où les deux copies du gène sont mutées, celles-ci empêchent totalement la production de ces deux protéines. Cette déficience protéique ne permet donc plus à l'organisme de réguler la croissance de certaines cellules et, en ce sens, entraîne le développement de cellules tumorales au niveau de différents tissus et/ou organes.

Introduction

Some manifestations, such as cardiac rhabdomyomas or cortical tubers, may be present prenatally. Other signs, including renal and pulmonary lesions, are commonly diagnosed in adulthood.[2][3] The presentation of the disease will vary depending on the individual's developmental stage. While skin lesions are detected in 90% of patients of all ages, hypopigmented macules are usually found in early childhood. Ungual fibromas appear near puberty, and facial angiofibromas are more common in adolescence.[2] This disease has a highly variable clinical course. The prognosis may be uncertain, and follow-up requires a comprehensive evaluation, often in specialized institutions. This disorder may be overwhelming for some patients and family members, thus, education and counseling play a vital role.[1][4]

TSC1 and TSC2 Gene Mutations

There are 2 specific gene mutations:

Hamartin and Tuberin Protein

Hamartin and tuberin play a role in a complex that controls cell growth and division in the body. These proteins modulate gene transcription and suppress tumor growth.[7]

Role in Central Nervous System Development

TSC1/TSC2 mutations inactivate the inhibitory TSC protein complex, allowing aberrant activation of the mTOR pathways. The role of mTOR is to regulate cell growth and metabolism through the multimeric complexes mTORC1 and mTORC2. The complex mTORC1 integrates inputs from growth factors, amino acids, energy status, and hypoxia stressors to phosphorylate p70S6K and 4E-BP1 and promote cell proliferation. Without the TSC protein complex, the RAS homolog Rheb hyperactivates mTORC1. This reprogramming inhibits autophagy and favors anaerobic glycolysis. Therefore, mTORC1 aids solid tumor formation.[8][14]

Begeleiding

1. Bij ongeveer 50% van de kinderen met TSC doen zich geen grote problemen voor
2. TSC kan echter gedurende lange tijd tot een reeks van problemen aanleiding geven. Begeleiders kunnen ouders bijstaan met praktische adviezen aangaande leefwijze, spel, stimulering van de cognitie en opvoeding tot eigen verantwoordelijkheid van het kind.
3. Alle gedragsproblemen die zich voordoen bij slaapstoornissen, epilepsie, autisme, ADHD en zwakzinnigheid kunnen afzonderlijk of in combinatie voorkomen bij kinderen met TSC en behoren op de daarbij passende wijze te worden aangepakt. Medicatie of verbetering van medicatie valt te overwegen bij slaapstoornissen, ADHD en epilepsie
4. TSC kan bij uitzondering aanleiding geven tot zeer complexe en hardnekkige gedragsproblemen waar oplossingen moeilijk voor te bedenken zijn. In zulk geval kunnen zorgverleners via het Centrum voor Consultatie en Expertise (www.cce.nl ) een beroep doen op het TSC-Expertiseteam
5. De huidafwijkingen kunnen leiden tot gevoelens van schaamte en tot belemmering van het sociale functioneren. Alleen al om deze reden moeten begeleiders aandringen op vroegtijdige dermatologische behandeling
6. Voor advies over onderwijs en schoolkeuze is deskundige evaluatie van het cognitieve en sociale functioneren nodig wanneer de ontwikkeling van het kind met TSC daar aanleiding toe geeft. Te beantwoorden vragen zijn onder andere: wat kan het kind cognitief aan, hoe kan het cognitieve functioneren het beste worden gestimuleerd, hoe kan het kind tot succes worden gebracht in sport en spel. Herbeoordeling is gewenst als zich een probleem voordoet in de schoolcarrière

Jens heeft al bij zijn geboorte niet-gepigmenteerde vlekken op de huid. De eerste epileptische aanval doet zich voor in zijn zesde levensjaar. Onderzoek leidt tot de diagnose TSC als gevolg van een mutatie in het TSC1 gen . Verschillende anti-epileptica worden geprobeerd, maar aanvallen blijven voorkomen. Cognitief en sociaal functioneert Jens goed. Zijn schoolloopbaan verloopt naar wens.

Inleiding

Tubereuze sclerose complex (TSC) behoort tot de neuro cutane aandoeningen. De ziekte treft de hersenen en de huid, maar ook nieren, longen en andere organen kunnen bij de ziekte betrokken zijn. Een “tuber” is een gezwel of bult, “sclerose” betekent verharding en “complex” is aan de naam toegevoegd vanwege de grote verscheidenheid aan verschijnselen van de ziekte. De hersenaandoening uit zich vooral in epilepsie , zwakzinnigheid en autisme . Toch worden deze verschijnselen niet gerekend tot de diagnostische kenmerken omdat ze bij zeer veel hersenaandoeningen voorkomen en dus niet bijdragen tot het onderscheid van TSC met andere ziekten.

Algemeen wordt opgegeven dat TSC voorkomt bij ongeveer 1 per 6000 levend geborenen (geboorte incidentie ). Gegevens van recent onderzoek ontbreken.

Afwijkingen in organen

In de hersenen komen drie soorten afwijkingen alleen of in combinaties voor (Curatolo et al., 2008) :

• Harde tubers in de cortex en noduli (knobbeltjes) onder de bedekkende cellaag ( ependym ) van de hersenkamers (zijventrikels). in de tubers bevinden zich abnormale zenuwcellen, gliacellen en reuscellen. De noduli zijn soms verkalkt en daardoor makkelijk herkenbaar.
• Subependymale reusceltumoren : knobbels nabij het foramen van Monro die neigen tot groter worden, tot afsluiten van het foramen van Monro en die daardoor een levensbedreigende toestand kunnen veroorzaken. Ze komen voor bij ongeveer 10% van de kinderen.
• Afwijkingen van de witte stof, onderzoek met een MRI techniek (“diffusion tensor imaging”, “DTI”) heeft aanwijzingen opgeleverd voor afwijkingen van met name het myeline (Krishnan et al., 2010).(Zie ENCYCL- Beeldvorming ) Hoe die afwijkingen er onder de microscoop uitzien is nog niet gerapporteerd.

Prévention et traitement

Les diagnostic de la maladie est tout d'abord différentiel. Il se base sur les critères physiques atypiques. Dans la plupart des cas, les premiers signes caractéristiques de la maladie sont : la présence de crises épileptiques récurrentes et des retards dans le développement du sujet. Dans d'autres cas, ces premiers signes se traduisent par des tâches cutanées ou par l'identification d'une tumeur cardiaque.

A la suite de ce premier diagnostic, des examens complémentaires sont indispensables afin de valider ou non le diagnostic. Ceux-ci regroupent :
- un scanner du cerveau ,
- une IRM (Imagerie par Résonance Magnétique) du cerveau ,
- une échographie du cœur, du foie et des reins.

Le diagnostic peut être effectif à la naissance de l'enfant. Dans le cas contraire, il est important qu'il soit réalisé au plus vite afin de prendre en charge le patient le plus tôt possible.

Actuellement, il n'existe aucun traitement curatif de la maladie. Les traitements associés sont donc indépendants des symptômes que présente chaque individu.

Généralement, des médicaments antiépileptiques sont administrés afin de limiter les crises épileptiques. De plus, des médicaments pour le traitement des cellules tumorales du cerveau et des reins sont également prescrits. Dans le cadre des problèmes du comportement, un traitement spécifique de l'enfant est nécessaire.

Le traitement de la maladie repose le plus souvent sur du long terme.(1)

Je suis Delphine Waqier, ergonome spécialisée en santé du travail et rédactrice scientifique. Avec plusieurs années d'expérience dans ces domaines, je me consacre à rendre les informations médicales accessibles à tous.